„Obrócił się powoli i nasze oczy się spotkały. Jego twarz nadal była piękna – zważywszy na sytuację, absurdalnie piękna – ale wzrok miał przepełniony mieszaniną agresji i wstrętu (…) spojrzenie chłopaka zmroziło mnie bardziej niż szalejąca za oknami wichura”. http://www.we-dwoje.pl/kazda;chce;miec;swojego;pattisona,artykul,16791.html